Gelukkig nieuwjaar

Wij wensen alle (trouwe) bloglezers een heel gelukkig 2011!

Groetjes,
Jasper & Willemien

Jasje

Hej!
Ondanks het vele sneeuw geschuif (gesneeuwschuif, sneeuwschuivelarij?) had Jasper vandaag toch nog tijd om heerlijk te koken: varkenshaas in een jasje met frietjes, witlofschotel en salade met appeltjes. Oh! En het toetje is warme aardbeien met roomijs. Jummie!
Ik ga me nu verder bezig houden met het strijken en uitzoeken van de kleren die mee moeten naar Miami (Florida! waar de zon schijnt! Waar de sneeuw niet is! En waar warm water standaard uit de kraan komt, zonder te bevriezen!). Hopelijk kunnen we hier morgen weg komen, want dan kan ik mijn auto uit Gävle ophalen. En dan ben ik dus weer mobiel.
Groetjes, Willemien

En nu sneeuwt het...

...en het houdt niet op...

Groetjes,

Willemien

God jul!

God jul! Vrolijk kerstfeest!
Mijn auto is eindelijk gerepareerd, die kan ik maandag ophalen. Ik heb Jaspers autosleutel in de sneeuw laten vallen en we moeten nu een nieuwe bestellen (bijna 2000 SEK!) maar gelukkig hadden we de reservesleutel nog. Ons optreden in de aula van de Högskola ging goed (we speelden voor alle afgestudeerde leraar-studenten, hun familie en vrienden en wat collega´s) en vanmiddag hebben we een kerstdiner bij vrienden in Delsbo.
Ik moet nog gauw hun kerstkadootje inpakken, bedenk ik nu...
Een korte update ditkeer, maar zeer binnenkort komt er meer...
Nu op zoek naar het pakpapier...
Groetjes, Willemien

En het hield niet op...

Hej!

Het was weer tijd voor een update. Heeft iedereen het vorige bericht gelezen? Ja? Mooi. Dan ga ik gewoon weer verder waar ik gebleven was. Zondag.

Op zondag werkten Jasper en ik ook op de kerstmarkt. Jasper werd er ´s middags even op uitgestuurd om wat boodschappen te doen, en gleed vervolgens met auto en al de sloot in. Gelukkig kwam de buurman meteen uit het bos met zijn tractor en kon Jasper na een uurtje "gered" worden. Geen schade aan auto en lijf gelukkig!

Maandag ben ik weer naar Gävle gegaan en daar heb ik onder andere samen met wat collega´s een playlist opgesteld voor ons kerstfeest-bandje. Woensdag hadden we namelijk "julbord" - kerstdiner, en samen met Bengt, Bengt en Micke zou ik wat liedjes spelen. En het was natuurlijk wel leuk om even te weten wèlke liedjes dat zouden zijn. Uiteindelijk kreeg ik een lijstje waarop stond: "White Christmas - C, War is Over - Bb, Jingle Bells - F en alle gebruikelijke kerstpolskas in F. En o ja, Staffan 1 (dus niet 2?!) percussie". Toen was het dus aan mij om te verzinnen welke kerstpolskas (?!) gebruikelijk waren. Eigenlijk zouden we de basversterker van de högskola lenen, maar die was op wonderlijke wijze van de aardbodem verdwenen. Gelukkig had ik mijn oude kleine versterker nog, en die heb ik dus uit Frägsta opgehaald. Toen ik ´s avonds thuiskwam, bleek Jasper een lekke band te hebben, en hij moest dus op een reservewiel over de E4 schuiven. Ook dat ging allemaal goed. Ja, eigenlijk hebben we gewoon steeds heel veel geluk.

Op woensdag hebben we heerlijk gegeten en gedronken, èn gespeeld. Nu zijn wij dus het gelegenheidsorkest geworden van onze faculteit. Vrijdag hebben we ook nog op de afstudeer-ceremonie van de lerarenopleiding gespeeld. En we hebben nu ook een naam: ElisaBengtZ. Ja. Dat heb ik niet bedacht. Dat was vooral de schnaps die de heren deze naam bracht.
Maar het was wel ongelooflijk leuk om weer te spelen. Plotseling vroegen mensen mij wie ik eigenlijk was en of ik prof-muzikant was. Haha. Gelukkig niet, want dan zou ik te arm zijn om voor de reparatie van mijn auto te betalen.

U weet wel, die auto die nog steeds in Gävle bij de garage staat en waarvan men nog steeds niet weet wat er mee aan de hand is.
De huurauto is nu maar ingeleverd en we moeten ons deze week maar redden met het openbaar vervoer. Tja...

En dan tot slot: de kerstboom staat nu ook weer bij ons! We hadden er de afgelopen week / weken geen tijd voor gehad, maar nu staat hij dan toch. Onze echte zwarte Glamrock-boom! Haha! Glitter en glamour in ons huis.

Volgende week heb ik gelukkig weinig college, dus dan hoop ik fijn van onze kerstboom te kunnen genieten, zonder dat hij 1. in brand vliegt, 2. omvalt of 3. van de aardbodem verdwijnt en terecht komt op een plaats waar ook de basversterker van de högskola staat. Want dan vinden we hem nooit meer terug.

Groetjes, Willemien

Wat een week!

Hej!
Wat een week. Tjongejonge. Waar zal ik beginnen?
Misschien maar bij het begin.
Maandagochtend vertrok ik vroeg vanuit Hudiksvall. Ik ging met de trein naar Göteborg waar ik samen met mijn collega een bezoek zou brengen aan de universiteit. Ik had een uur vertraging, maar op zich viel de reis best mee. We hebben twee heerlijke en leerzame dagen gehad, en zaten dinsdag om 16:00 uur op het centraal station te wachten op onze trein. En om 20:00 uur zaten we er nog. Om een heel erg lang verhaal kort te maken: 7 uur vertraging, geen aansluiting meer op de trein vanuit Stockholm, met 25 andere passagiers om middernacht wachten op een taxi en ruim een uur later eindelijk op weg zijn naar Gävle. Uiteindelijk was ik om 04.15 uur in mijn appartement in Valbo, in plaats van 21.30 de vorige dag.
Hier staan we te wachten op de taxi...

Woensdagochtend had ik eigenlijk college, maar gelukkig kon ik mijn studenten mailen zodat ze wisten dat ik nog ergens in Zuid-Zweden vast zat met de trein, en dat hun college verschoven werd naar donderdag.
Mijn woensdagmiddagcollege ging wel door en hoewel ik de bus miste naar Valbo (half uur stilstaan bij -15 graden) kwam ik toch nog dezelfde dag aan.
Donderdag ging ik met de trein naar huis; Jasper zou mij ophalen in Hudiksvall. Dat ging ook allemaal volgens plan. Ik was nog steeds helemaal ontregeld (hoe deed ik dat toch, vroeger, midden in de nacht thuiskomen en de volgende dag vrolijk en strak in het vel op de universiteit verschijnen???) maar dat was niets wat een goede nachtrust niet zou kunnen genezen. Ware het niet dat ik in de nacht van dinsdag op woensdag het voor mij verschrikkelijke nieuws hoorde dat The Ark (THE ARK!!!) uit elkaar gaat! En dat ik op 14 december kaartjes voor hun afscheidsconcert te pakken MOET krijgen omdat ik anders deze periode niet af kan sluiten. "Ola, wat doe je me aan? Heb je soms gemist hoe ik als een hysterische puber voor de tv zit als jij een liedje zingt?"
Vrijdag was ik toch redelijk fit en reed vol goede moed met mijn auto naar Gävle terug. Ik zou daar een internationale gast "entertainen" en vertellen over de colleges voor internationale studenten. Aangezien ik mijn buik vol had van de trein, koos ik ervoor om met mijn auto te gaan.
En natuurlijk hield mijn auto er op de snelweg mee op, op weg naar huis. Jenta zat thuis en moest nodig uitgelaten worden, en nadat ik met mijn gevarendriehoekje door de sneeuw had geploegd kon ik ook wel even een plaspauze gebruiken.
Gelukkig kwam mijn redder in nood, mijn prins in de rode truck, mijn rots in de sneeuwwallen mij redden uit mijn onaangename situatie. De meneer van de wegenwacht! Mijn held! Eerst al de vriendelijke jongeman aan de telefoon die zei: "Weet je wat, ga maar eens rustig in je auto zitten. Ja, dat is best eng hè, stil komen te staan op de snelweg. Dat begrijp ik wel. Nou, kalmeer maar een beetje, dan kan ik je tenminste verstaan." Wat een man! En toen kwam de grote rode truck en werd de auto afgesleept. En nu staat mijn V70 dus bij de Volvo-garage in Gävle.
En ik ben met een huurauto naar huis geraced. En Jenta en ik hebben allebei opgelucht adem gehaald toen we onze sanitaire verplichtingen weer volbracht hadden. En ik kan jullie zeggen, dat ik héél erg moe ben. En in plaats van uitrusten, moesten we dit weekend ook nog aan het werk.
Gelukkig was het leuk werd: Jasper en ik hielpen vandaag op de kerstmarkt, en morgen zijn wij ook van de partij. Mijn opdracht is: mooi en lief zijn in mijn klederdracht. En glimlachen. En zolang iedereen treinen en auto´s bij mij vandaan houdt en niet toevallig The Ark-liedjes neuriet, kan er nog nèt een (geforceerde) glimlach vanaf:En wat er nu gaat gebeuren met mijn auto? We weten het nog niet. Ze zullen me wel bellen als ze meer weten. Tot die tijd rijd ik in een zilvergrijze Volvo V50. Exact dezelfde als Jasper heeft. Alleen nieuwer. Misschien merken ze het niet als ik Jaspers auto inlever...
Vermoeide groeten uit wonderschoon Zweden!
Willemien

In de kou

Hej!

Sinds mijn tripje naar Nederland ben ik weer eens verkouden. Tja, andere bacteriën, zullen we maar zeggen. Dat was wel een beetje lastig, want ik had vorige week zondag mijn dansuitvoering. En dan is het zo onnozel om met een grote witte zakdoek in de rondte te zwaaien. Nog onnozeler is het om zónder grote witte zakdoek rond te zwaaien, en alle omstanders te besnotteren. Maar gelukkig kon ik het precies lang genoeg zonder incidenten volhouden en ging de voorstelling uitstekend! Onderaan dit bericht staat, als het goed is, een fimpje van onze disco-versie. Ik stond bij hip-hop helemaal vooraan (dat is ook eigenlijk wel mijn favoriete danssoort) maar de film was wat wazig. Vandaar: disco.
Jasper was mee naar Gävle, niet alleen om te filmen en mij vreselijk hard aan te moedigen, maar vooral ook om te douchen. Ons warme water was namelijk weer bevroren (harde wind + twintig graden onder 0 = geen douche voor Metselaar/Drion) en we hebben dus even een ommetje via mijn appartement gemaakt. Jenta was natuurlijk ook mee, zie hieronder:
De dansdames hadden ook bepaald dat we allemaal in een turquoise shirt zouden dansen. En dat is natuurlijk nou nèt niet de kleur van het winterseizoen. Maar uiteindelijk vond ik wat. Ik had zelfs nog bijpassende nagellak uit de VS. Warme muts op, en ik kon er helemaal tegen:

Na het weekend was het toch weer tijd om aan het werk te gaan, en ik vertrok maandag met goede moed op weg naar Gävle. Normaal gesproken ben ik in 1 uur en 40 minuten op mijn werk, maar nu deed ik er meer dan 2,5 uur over. Waarom? Hierom:

Dit was de E4 (snelweg) op maandagochtend. Ik volgde de vrachtwagen voor mij op gepaste afstand, maar echt heel prettig rijden was het niet. Ik moet zeggen dat je op de foto meer ziet dan in het echt. Uiteindelijk ben ik helemaal veilig aangekomen, en ´s avonds hebben mijn collega´s en ik weer traditiegetrouw kerstkoekjes en -snoepjes gemaakt bij Maj-Britt. Heel erg leuk èn lekker.

Nu is het alweer zondag, en ik ben nog steeds verkouden, maar in elk geval is de koortsuitslag bijna weg. Ik ben bezig om mijn tassen in te pakken voor komende week. De eerste twee dagen ben ik in Gothenburg voor mijn werk, en daarna twee collegedagen in Gävle. Jasper past deze week op ons zwarte monster. Best wel even fijn, want woensdag wordt weer een heel lange dag, met mondelinge tentamens, college, internetcollege en vergaderingen. Leuk!

Hier komt het filmpje van de 30+-dansgroep:

Wil je meer zien (showdans en hiphop) dan kun je mailen. Oh ja, niemand heeft geraden welke muziek ik op mijn werk luister... helaas! Het goede antwoord vinden jullie onderaan dit bericht.

Groetjes, Willemien

Adam Lambert, The Ark, Green Day, The Baseballs, Timbuktu, Beyonce (ja...), Pitbull en Timbaland.

De trein naar Sundsv..... ehhh.... Gävle?!

Ik heb al een paar keer geschreven over mijn positieve ervaringen met het openbaar vervoer van en naar mijn werk. Meestal gaat dit probleemloos, natuurlijk wel eens een keertje een vertraging, maar daarvoor krijg je als reiziger dan weer een financiële compensatie (bij meer dan 20 minuten vertraging).

Maar vandaag ging het helemaal mis: ik was een beetje aan de late kant, maar door hard te rennen (in ieder geval voor mijn doen) kon ik nog net de trein in springen, terwijl de conducteur zo vriendelijk was om nog even te wachten met het sluiten van de deuren.
Half buiten adem, maar blij dat ik de trein gehaald heb ga ik op zoek naar een plaatsje terwijl de trein zich in beweging zet. Dan dringt het tot mij door... de trein rijdt de verkeerde kant op, namelijk richting Gävle.
Het bleek dat er problemen waren met de rails en dat de trein naar Sundsvall vervangen was door een bus. Dit was omgeroepen, maar doordat ik wat laat was heb ik dat natuurlijk niet gehoord. De trein uit Gävle, die normaal doorrijdt naar Sundsvall ging nu weer terug naar Gävle (de treinen ontmoeten elkaar altijd hier in Hudiksvall). Daar zat ik dan...
In Iggesund, het eerstvolgende station, ben ik maar uitgestapt en heb ik maar eens de trein- en bustijden bekeken en daaruit bleek dat er over een half uur een bus terug naar Hudiksvall zou gaan. 30 minuten wachten bij een bushalte een een temperatuur van -15 graden is niet echt een geweldig begin van de dag.
Eenmaal terug in Hudiksvall heb ik maar besloten dat het niet de meer moeite was om met de auto naar Sundvall te gaan. Op zijn vroegst zou ik er dan om 8.30 zijn en ik had geen vergaderingen of andere verplichtingen. Ik ben dus maar terug naar huis gegaan en om 8.00 uur ben ik met mijn dagje thuis werken begonnen.

Morgenochtend probeer ik het opnieuw, hopelijk nu weer met wat meer succes.

Groeten,
Jasper

P.S. Zoals jullie wellicht begrijpen was ik niet echt in de stemming om foto's te maken van een donkere, verlaten bushalte, van treinborden met aangepaste dienstregelingen of van bussen terug naar Hudikvall. Het volgende bericht zal weer met foto's zijn.